Sulat ni Tatay at Nanay

Author: Cristy Fermin
Column: Showbiz Mismo

Nakararating ang pahayagang ito sa iba't ibang dako sa Amerika at Australia. May mga regular na tagapakinig ang DZMM sa mga nasabing lugar, sa kabila ng pagod at antok mula sa maghapong pagtatrabaho ay tumututok pa rin ang ating mga kababayan sa mga programa ng DZMM, marami kaming tinanggap na e-mail at mensahe sa text mula sa kanila nitong mga huling araw.

Isang sulat-tula na binasa sa himpapawid ng magaling na komentaristang si Ted Failon sa kanilang programa ni Korina Sanchez sa DZMM ang dahilan, dito at sa iba't ibang bansa ay iniyakan ng ating mga kababayan ang tula, ang kabuuang nilalaman nito ay ang hiling at pakiusap ng isang magulang sa kanyang anak kapag dumating na ang panahon ng kanyang kahinaan.

May suntok sa dibdib ang kabuuang nilalaman ng tula na sinulat ni Rev. Fr. Ariel F. Robles, CWL Spiritual Director ng St. Augustine Parish sa Baliuag, Bulacan, ginigising nito ang kamalayan ng mga anak na nakalilimot sa kanilang mga magulang.

Dahil sa hiling ng mga kababayan natin sa Amerika, Australia at sa iba pang dako sa buong mundo na may Pilipino, ilalabas po namin nang buong-buo ang nasabing tula-sulat mula kay tatay at nanay para sa kanyang anak.

Narito po…

Sulat ni Tatay at Nanay

Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan. Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan o nakatapon ng sabaw sa hapag-kainan, huwag mo sana akong kagagalitan. Maramdamin ang isang matanda. Nagse-self-pity ako tuwing sisigawan mo ako.

Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan ng bingi, pakiulit na lang ang sinabi mo o pakisulat na lang. Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako.

Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo noong nag-aaral ka pa lamang lumakad.

Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang-plaka. Basta pakinggan mo na lang ako. Huwag mo sana akong pagtatawanan o pagsasawaang pakinggan. Natatandaan mo anak noong bata ka pa? Kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo 'yung sasabihin, maghapon kang mangungulit hanggang hindi mo nakukuha ang gusto mo. Pinagtiyagaan ko ang kakulitan mo.

Pagpasensiyahan mo na rin sana ang aking amoy. Amoy-matanda, amoy-lupa. Huwag mo sana akong piliting maligo. Mahina na ang katawan ko. Madaling magkasakit kapag nalamigan, huwag mo sana akong pandirihan. Natatandaan mo noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama kapag ayaw mong maligo.

Pagpasensiyahan mo sana kung madalas, ako'y masungit, dala na marahil ito ng katandaan. Pagtanda mo, maiintindihan mo rin ako.

Kapag may konti kang panahon, magkuwentuhan naman tayo, kahit sandali lang, inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa. Walang kausap. Alam kong busy ka sa trabaho,

Subalit nais kong malaman mo na sabik na sabik na akong makakuwentuhan ka, kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kuwento ko. Natatandaan mo anak, noong bata ka pa? Pinagtiyagaan kong pakinggan at intindihin ang pautal-utal mong kuwento tungkol sa iyong teddy bear.

At kapag dumating ang sandali na ako'y magkasakit at maratay sa banig ng karamdaman, huwag mo sana akong pagsawaang alagaan. Pagpasensiyahan mo na sana kung ako man ay maihi o madumi sa higaan, pagtiyagaan mo sana akong alagaan sa mga huling sandali ng aking buhay. Tutal hindi na naman ako magtatagal.

Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw, hawakan mo sana ang aking kamay at bigyan mo ako ng lakas ng loob na harapin ang kamatayan.

At huwag kang mag-alala, kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha, ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana . .. dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama't ina. ..

Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles

CWL Spiritual Director

St. Augustine Parish, Baliuag, Bulacan"

Source: The Philippine Star